De voorstelling SWITCH is een graadmeter van bijzondere dans voor bijzondere dansers

Het beste aan dans in Nederland was te zien tijdens Switch. Reden voor de voorstelling: het 25-jarig bestaan van de Stichting Omscholingsregeling Dansers (SOD).

SWITCH

We zullen doorgaan. Zo valt de toekomst van dansers en dans tijdens de voorstelling Switch te omschrijven.  En wat doen dansers na hun dansloopbaan? Of beter gezegd, wat doen ze niet. Ze waaieren uit naar alle richtingen, velen dankzij de in het leven geroepen Omscholingsregeling Dans, een stichting die 25 jaar bestaat. Jan Kooijman mag de avond presenteren. Goed gebekt en van alle markten thuis vormt hij een brug tussen de ‘serieuze’ (minder publiek) en ‘populaire’ (drommen publiek) danswereld.

Ricardo Macedo

Bij het zien van de voorstelling bekruipt je de vraag: wat is de creatieve toekomst van dans? Een solo van Ricardo Macedo is er een antwoord op. Zeer volmaakt uitgevoerd, atletisch en met acro. De dunne scheidslijn tussen acrobatiek en dans kan intact blijven volgens een choreograaf 200 jaar geleden. Jean-Georges Noverre vond toen dat een dansmaker uitgebreide kennis moet bezitten van de schilderkunst, literatuur, muziek, anatomie en (menselijke) natuur om een choreografie kunst te doen zijn.

Ed Wubbe

Ed Wubbe brengt een origineel duet uit Songs for Drella; mooi verstild gedanst door Annemarie Labinjo-van der Meulen en Mischa van Leeuwen. Gesproken tekst, door dansers of op tape, is een terugkerend thema vanavond.

Annabelle Lopez Ochoa

Interessant is een danskwartet van de Palucca Hochschule Für Tanz Dresden op choreografie van Annabelle Lopez Ochoa. Speels, harmonieus bewegen in gekneedde tableaux vivants. Uitstekend gedanst door David Hemm, Matthie Chayrigues, Jean-Baptiste Plumeau en Francesco Nigro.

SubWays

Internationaal Danstheater bewandelt nieuwe wegen mede dankzij artistiek intendant Jan Linkens. Met het oog op het 50-jarig bestaan is een voorstelling uitgebracht onder de naam SubWays. Vanavond is een deel te zien op choreografie van latin/ballroom kampioenen Koen en Roemjana. Het collectief van jonge dansers komt pas echt los halverwege het stuk hetgeen je de essentie van latin bijbrengt.

Andrea Bozic

Van een andere orde is ICK Amsterdam met een choreografie (als dat het juiste woord is) van Andrea Bozic. Het tussen het publiek opstellen van dansers is niet nieuw maar de ontwikkeling van de demonstratie van dansers is indrukwekkend. In een soort Da Vinci-code worden gebaren en teksten gebezigd tot aan een climax toe. Zes dansers van ICK en (voor de gelegenheid) zes dansers van Dansgroep Amsterdam ogen volwassen, karaktervol en bijna religieus toegewijd. Hier lijkt een antwoord op de creatieve toekomst van dans te worden gegeven.

Intermezzo

Na wat dankwoordjes zien we een heldere korte documentaire van Dance2Film die de dagelijkse gang van zaken bij SOD illustreert. Daarna gaat de dansavond non-stop verder.

NDT

Het Nederlands Dans Theater treedt aan in de vorm van Sandra Marin Garcia, Jiri Pokorny en Ivan Perez Aviles op choreografie van de laatste. Hoe goed het ook wordt uitgevoerd, en dat wordt het, het verrast dramatisch gezien niet. Het heeft dan ook een lastige positie in de programmering zo na het intermezzo.

Daniel Modou Sarr

Een solo van de winnaar van de Eurovision Young Dancers 2011, Daniel Modou Sarr, doet het publiek als bij een standaard huzarenstukje op gala’s juichen. Het is bewonderenswaardig wat deze danser kan en fijngevoelig hoe hij het uitvoert. Vanwege fusie van hip hop, ballet en moderne jazz is dit zeker een blik op dans in heden en nabije toekomst!

Nicole Beutler

Nicole Beutler borduurt voort op werk van bekend choreografe Lucinda Childs. Airen Koopmans, Naiara Mendioroz Azkarate, Goran Turnsek, Javier Vaquero Ollero en Marjolein Vogels pakken het thema ‘we zullen doorgaan’ letterlijk op. Je zou het zomaar als symbool kunnen zien van de discipline en andere kwaliteiten van dansers: tijdens een dansloopbaan of erna. Op een ingewikkeld herhalend patroon huppelen dansers eindeloos lichtvoetig door. Een vet en acid muziekje eronder doet dit stuk humorvol beleven.

Grand Pas Classique

Wat een uitsmijter zou moeten zijn is een technisch lastige maar smetteloos uitgevoerde Grand Pas Classique door Oleksandra Liashenko en Maksim Woitiul. Deze greep terug in de historie, hoewel gemaakt in 1949, laat zien dat klassiek ballet een dramatische waarde heeft: dreiging, intensiteit en virtuositeit. Daarnaast bedient het gevoelens behorend tot rolpatronen zoals een leidende sterke man, een kokette vrouw die toch de touwtjes in handen heeft, verlangend omkijkt en er op haar paasbest met kant en tule uitziet. Het is niet voor niets de dansvorm die nog steeds de meeste bezoekers naar dansvoorstellingen trekt.

Switch blijkt een graadmeter van dans te zijn. De formule van losse dansonderdelen spreekt aan en zou goed kunnen passen in deze tijd als voorstellingsvorm voor meer publiek. Hoewel het bewust geen benefietvoorstelling was, draagt deze avond de principes van de omscholingsregeling voor dansers een warm hart toe.

Gezien: 31/10/2011

Headerfoto: Joris Jan Bos