Ghost Track van Leine Roebana beoogt een dialoog te zijn

Onlangs ging de nieuwe voorstelling Ghost Track in première. Een samenwerkingsproject met een gamelanorkest uit West Java, drie Indonesische- en zes Leine en Roebana-dansers.

Leine en Roebana

Leine en Roebana is een modern dansgezelschap dat al meer dan 15 jaar in Nederland opereert. Bekendheid verwierven zij door hun abstracte en vloeiende idiosyncratische bewegingstaal te combineren met verschillende muziekstijlen zoals Balkan, jazz, experimentele en klassieke muziek, soms ook live gespeeld.

Ghost Track

Voor het maken van Ghost Track brachten Leine en Roebana twee keer een maand door in de stad Solo in Centraal Java, tezamen met hun vaste dansers. Het resultaat is een fragmentarische voorstelling die ongetwijfeld de moeite waard is om te zien. Tijdens het inleidingsgesprek bij de voorstelling wordt duidelijk dat Leine en Roebana zich nauwelijks diepgaand in de Javaanse podiumkunsten hebben verdiept. Ze weten er niet veel van, willen het ook blijkbaar niet om hun creatieve blik onbevangen te houden. Ze beogen een dialoog tussen hun eigen moderne dansstijl en de traditionele Javaanse en denken daarmee tot iets nieuws te komen.

Het gamelanorkest steelt de show

Het gamelanorkest Kyai Fatahillah uit Bandung steelt in deze voorstelling onbetwist de show. De subtiele wisselwerking van Iwan Gunawan’s experimentele en traditionele klanken is werkelijk spectaculair. Ondanks dat er hard aan deze voorstelling is gewerkt evenaren de dansers en de choreografie het niveau van de muziek niet.

Een vloeiende taal

De opening, laag bij de grond, in het donker gehuld is mooi en de aaneenschakeling van duetten, solo’s en groepsstukken kent prachtige momenten. Toch is de choreografie in zijn geheel, in tegenstelling tot de muziek, te lang. Door onvoldoende aanscherping en teveel herhalingen zakt de spanningsboog op sommige momenten in. Cultuurverschillen worden te letterlijk vormgegeven zoals het contrast tussen subtiele handbewegingen tegenover uitgestrekte, zwiepende armen. Mooi is wanneer de Javaanse dansers hun traditionele staccato stijl tegen het einde inruilen voor een meer vloeiende taal.

Het academisch aandoende, vloeiende vocabulaire wordt door een keur aan Leine en Roebana coryfeeën uitgevoerd. Opvallend zijn Leine en Roebana dansers Heather Ware en Swantje Schäuble. Natuurtalent Tim Persent leek niet in topvorm en in zichzelf gekeerd. Evenals bij eerdere Leine en Roebana voorstellingen was er nauwelijks partnerwerk te zien. De dansers raken elkaar bijna niet aan, misschien een gemiste kans om twee culturen met elkaar te verbinden?

Excelleren in technieken

De Javaanse dansers excelleren in hun op martial arts gelijkende traditionele technieken en nemen soms fragmenten Westers materiaal over. Kenners van het werk van choreografen duo Leine Roebana herkennen tegen het einde van Ghost Track het kopiëren van een compleet deel van hun oudere voorstelling Sporen. De gehele groep danst dan met golvende torso’s. Het fraaie toneelbeeld met bamboe trapjes past in het Indonesische concept maar de okerkleurige, ruw gepleisterde wand refereert meer aan een pre-Columbiaanse beschaving. Tijdens de voorstelling naar benedenvallende reclamebanieren schudden het publiek wakker maar werpen onbeantwoorde vragen op. Het voegt niets toe en werkt eerder verstorend. Op de muziek valt niets af te dingen, aan de choreografie had echter nog wat meer gewerkt kunnen worden.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*