Meer Ruis van Conny Janssen Danst is een imponerende voorstelling

Bij de voorpremière van Meer Ruis staan tien minuten voor tijd al bezoekers in een rij ongeduldig te wachten om de zaal in te kunnen. Er is veel publiek, er heerst een spannende buzz en het is duidelijk waarom Conny Janssen Danst het zo goed doet. Conny Janssen rocks.

Van Ruis naar Meer Ruis

De voorstelling Ruis in 2009 ging over mogelijkheden en het bemoeilijken van keuzes maken. In Meer Ruis gaat het over het ‘er te durven zijn’. In begeleidende informatie is te lezen hoe Conny Janssen en dramaturge Judith Wendel de belevingswereld van een nieuwe generatie jongeren hebben proberen te doorgronden. Een solide grondslag leidt hiermee tot een imponerende voorstelling.

Ming’s Pretty Heroes

De dansers hebben hun plaats al ingenomen als het publiek de zaal binnentreedt. Een rechtopstaand paneel dient als muur voor een line-up en later als writing pad voor animatie. Op de vloer een windroos dat zwijgend richtingen aangeeft. Toetsenist Frans Verburg en zangeres Ai Ming Oei van Ming’s Pretty Heroes staan aan de zijkant opgesteld en leveren de gehele voorstelling prachtige muziek. Verburg en Ming zijn allebei afgestudeerd aan het conservatorium in Rotterdam (Codarts). Waar een pianist als Keith Jarret bewonderd wordt door Verburg, heeft Ming een eigen etherisch stemgeluid en is de muziek gebaseerd op het album Karma van Ming’s Pretty Heroes.

Je mannetje staan

In een golfbeweging voltrekt zich de voorstelling. Een fantastisch begin, een vlakker tweede deel, een prachtig deel dat terughaakt op het begin en een finale. Veel dansschetsen, met humor en actie. Een sterke Anabel Eckerling neemt het initiatief en vindt bijval van de groep. Na aanvankelijke schuchterheid staan de dansers op een stampende beat hun mannetje. Het ongecompliceerde en eigen bewegingsmateriaal is het sterkste onderdeel van de voorstelling. Zodra er meer conventionele danstechniek bij komt kijken blijken de dansers echter nog studenten.

Er gebeurt van alles aan dans en het is alles ook kortstondig. Er zijn geen uitgesponnen verhalende gebeurtenissen. Bij (de technisch uitstekende) danser Michael Sastrowitomo was even emotie te zien in de vorm van een lach met een duidelijke oorzaak en dit soort momenten zijn spaarzaam. De wereld van jongeren is vluchtig en oppervlakkig lijkt de boodschap. Hier is alles echter beschaafd: er wordt niet geshockeerd, er is nauwelijks seksualiteit en zelfs bij het ontbloten van navels of six packs zie je nergens tattoos of piercings. Een selfie-moment met bijbehorende feelgood tune brengt verspreide aandacht weer samen.

De dynamiek van de jonge dansers is de kracht van de voorstelling. Ieder blijkt zichzelf te kunnen zijn in een eigen bewegingstaal en dit onderstreept dat alle mensen prachtige creaties zijn. Een fascinerende Riccardo Zandona, een uitdagende Jade Steenhuijs, een coole Ermo Dako, een pientere Zoë Wijnsouw, noem maar op. We kijken uit naar Nog Meer Ruis.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*