Interview Stacz Wilhelm hoofd productie Korzo

Stacz Wilhelm is hoofd productie van Korzo, het in Den Haag gevestigde productiehuis voor de dans. In 2016 is hij jurylid bij de Piket Kunstprijzen

Stacz Wilhelm interview

Wat doe je nu?

Naast voorbereidingen voor het CaDance festival ben ik vooral bezig met het internationale uitwisselingsproject Crossing Lithuania, dat op 25 en 26 september in het Korzo theater in première gaat en meteen daarop op tournee door Litouwen wordt gebracht. Het is een heel enerverend project, waarin in een kruisvorm vier nieuwe stukken worden gemaakt: twee Litouwse choreografen werkten in Den Haag met dansers van hier, en twee Haagse choreografen werkten in Litouwen met dansers van daar.

Waarom doe je dit?

Een uitwisselingsproject is altijd iets bijzonders. Doordat er zo intensief wordt samengewerkt ervaar je de verschillen tussen de landen en dansculturen aan den lijve. In nuances verbleken die stereotypen meteen. Wat je bij alle producties meemaakt is dat mensen op het toppunt van hun talent en in het diepst van hun wezen aan het creëren zijn. Die intensiteit en overgave zijn indrukwekkend, en dat je daar als producent een faciliterende rol in kan spelen ervaar ik elke dag weer als een voorrecht.

Wat is de laatste dansvoorstelling die je zag?

Op het festival Temps d’Aimer (7/16 september) in het Franse Biarritz kreeg Korzo carte blanche om het productiehuis te presenteren. We stonden daar met een triple-bill van Ivan Pérez, Amos Ben-Tal en Jérôme Meyer & Isabelle Chaffaud, drie voorstellingen met sterke dans, maar verder heel uiteenlopende vragen. Het is altijd spannend om voor een buitenlands publiek te spelen. Zelfs al is het zo dichtbij als Frankrijk: je merkt dat er vanuit een ander referentiekader gekeken wordt. Die verschillen zijn uiterst interessant. Ook in het festival en niet te versmaden: Die Donau van Andrea Sitter, een voormalige ballerina en Pina Bausch danseres. Het beste bewijs dat dans grappig kan zijn – mits origineel, terloops genoeg, en goed gedanst.

Wat moet veranderen in dans?

Na wat er in de afgelopen twee jaren in Nederland is gebeurd, zou het onnozel zijn om bij deze vraag een dansinterne aangelegenheid te noemen. Er is zoveel kapot gemaakt door de regering. Wat er moet veranderen en heel belangrijk: wat op dit moment ook nog kan veranderen, is dat de nieuwe regering het excessieve in de bezuinigingen op cultuur repareert. Vervolgens kan de politiek de kunst voor een jaar of vijftien met rust laten, zodat de ecologie zich kan herstellen en dingen zich weer organisch kunnen ontwikkelen. De populistische stemmingmakerij, de overwaardering van economische doelstellingen, en de instrumentalisering van kunst – het zijn drie verschijnselen die de Nederlandse (dans)kunst aanzienlijke schade hebben berokkend, en waarvan ze zich over een langere tijd moet kunnen herstellen.

Wat moet blijven?

Wat er nu nog is en wat nu nog gered kan worden is het circuit van freelance choreografen en dansers in Nederland. Jarenlang was dit een van de vitaalste dansscènes in de wereld, qua open mentaliteit toonaangevend en wereldwijd een magneet voor danstalent. Door de ontwikkelingen van de laatste jaren is veel terrein verloren gegaan, maar nog is het niet te laat om deze bijenkorf van creativiteit voor Nederland te behouden. Het is een kroonjuweel van de Nederlandse dans, maar ook hier geldt: kwaliteit behoeft kwantiteit en diversiteit, dus als je deze laatste twee afkalft heeft dat meteen repercussies.

Wat vind je van dans en commercie?

De kunst is om een goede, artistiek interessante voorstelling tot een commercieel succes te maken. Een prachtige voorstelling verdient het gezien te worden, ook als hij wat ingewikkelder of weerbarstiger is. De relatie tussen de dans en haar publiek is cruciaal en juist daarom moet dit een inhoudelijke discussie zijn, die niet gereduceerd wordt tot een ‘bums on seats bottomline’ die geen bottomline is. Ik denk dat je best een voorstelling zo kunt maken, of dat je zo kunt programmeren, dat commercieel succes verzekerd is, maar wat betekent dat? Art for money’s sake is een heilloze, doodlopende weg. En van suikerverslaving is nog nooit iemand gezonder geworden.

Dit interview met Stacz Wilhelm vond plaats in september 2012.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*