Hieronymus B van Nanine Linning opent magisch

Het Holland Dance Festival presenteerde afgelopen maandag in het Zuiderstrandtheater de multidisciplinaire productie Hieronymus B van Nanine Linning. De voorstelling zit vol magische taferelen.

Hieronymus B

2016 is Bosch-jaar. 500 jaar geleden overleed de beroemde Nederlandse schilder. Als onderdeel van de manifestatie Jheronimus Bosch 500 maakte de Nederlandse choreograaf Nanine Linning met haar Nanine Linning Dance Company & Theater Heidelberg de spraakmakende voorstelling Hieronymus B.

Hieronymus B: deel 1

De avond begint als een levend museum: panelen staan in een donkere ruimte opgesteld en in of op die panelen bewegen dansers. Een bizarre wereld opent zich voor je: je hoort een waanzinnige lach, je ziet een uitvergroot oor, een nar met een bootje om zijn middel, een prachtig uitgedoste uil, een danser met een reusachtig lichaam die angstaanjagend dichtbij aan je mouw knauwt. Het is als een reizende troep artiesten op een middeleeuwse marktplaats. Dan rijden de performers de panelen opzij en je beseft dat je op het toneel staat: een lege theaterzaal ligt voor je. De wezens sommeren ons het toneel te verlaten, engelen begeleiden je de trap af. Het aards avontuur is voorbij.

Hieronymus B: deel 2

Deel 2 zie je vanuit de zaal en dit deel van de voorstelling kan de eerdere sensatie moeilijk evenaren. Een solo van een donkere danser met een witte broek op het voorpodium, een projectie met uitleg van de context van de voorstelling, een korte film, een solo van een tinnen man, een duet van danseres Karen Brinkman en een geinig monster, een groene faun met bazuin en vleugels: het duurt lang. Het valt daarbij op dat kostuums hun beperkingen hebben, in het bewegen en in het blijven boeien.

Maar dan: een openbaring!

De achterwand op het toneel opent en een mensenmassa verschijnt. Zijn het ingehuurde acteurs? Nee, het is de tweede ploeg van het publiek. De voorstelling is immers opgesplitst in twee groepen bezoekers. Groep twee is onderdeel van de voorstelling geworden en staat bijeengezameld in het levende museum, als gevangenen wachtend op het laatste oordeel. Iedereen wordt door een lispelende stem over de microfoon geadviseerd de zaal te verlaten en een apocalyptisch tafereel ontstaat: een chaos van ontheemde bezoekers met vreemde wezens er tussendoor en projecties van naakten op de achterkant van de panelen.

Geniaal. Met dank aan ontwerpersduo Les Deux Garçons. Jaap Drupsteen had het niet beter kunnen bedenken (zie video.)

bosch

Hieronymus B: deel 3

De zwaarte en gedragenheid geven deel 3 impact maar het dansmateriaal, de thematiek en de verbeelding zijn niet opzienbarend. Vanonder een levensboom krioelen dansers de vloer op. Een voorspelbare duivel met rood pakje en staart jaagt mensenkinderen aan. Dit is dramatiek van een opera.

De mensenkinderen organiseren zich, als leden van een stam. Vrouwen dansen verleidelijk en heupwiegend, mannen meten hun krachten. Allerlei symbolen en wezens trekken voorbij: een gedrocht reageert zich af op de vrouwen, een donkere man met een vogelkooi zet ze gevangen, een aartsengel verschijnt, jakobsladders komen naar beneden, er volgt een groepsdans van dansers met vleugels als steekvliegen en Adam en Eva zitten op een grote verboden vrucht. Inmiddels bereikt de temperatuur in de zaal ook niveau vagevuur dus de beleving is compleet.

Epiloog

Het is knap wat Linning met slechts 12 dansers weet te bereiken. Want de voorstelling met dreigende muziek van onder andere Michiel Jansen oogt groots. Wat zou Jheronimus Bosch ervan vinden? Het eerste deel moet hij kunnen waarderen: zijn werken komen prachtig tot leven. Een radicale vertaling van zijn bedoelingen en symboliek naar 2016 had hij als creatieve en vrije denker echter ook kunnen bewonderen. Zoals operaregisseur Pierre Audi zijn Abraham and Isaac in een soort abattoir liet afspelen. Of Rudi van Dantzig, met Linning een van de weinige Nederlandse choreografen van wie verhalend werk te zien is, die de paus liet aantreden in een sauna in Want wij weten niet wat wij doen (zie video).

Maar in tegenstelling tot Bosch of Van Dantzig is Nanine Linning geen moralist, ze is eerder curator. Ook in de zin van waar het woord van is afgeleid: beschermen en verzorgen. Zo vormen de zeven hoofdzonden een thema in de voorstelling en wordt de grens tussen verleiding en zelfbeheersing in beeld gebracht. Je kan niets anders dan compassie opbrengen voor de mens als kwetsbare stumper, prooi van zijn eigen verlangens.

Voorstelling gezien? Laat anderen weten wat je ervan vond en geef op deze pagina jouw sterren door!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*