Korzo’s Voorjaarsontwaken 2013 toont de mens in al zijn facetten

Onder de titel Voorjaarsontwaken presenteert Korzo ieder jaar een voorstelling met werk van ‘ontluikend choreografietalent’. Dat dat talent volop voorhanden blijft, bewijst editie 2013.

Voorjaarsontwaken 2013

Zes zeer verschillende stukken van tussen de 8 en 25 minuten maken voor het merendeel veel indruk en brengen de toeschouwer in een speelse voorjaarsstemming. Antonin Comestaz toont een levenslustige popband, Spenser Theberge laat ons delen in een afscheid en Ryan Djojokarso maakt van de mens een dier in paringsdans. Dat de mens ook duistere kanten heeft, bewijst Marina Mascarell met haar beklemmende Kids out of the cage.

OOZE (Mirjam Sögner)

Mirjam Sögner (Oostenrijk, 1990) maakte OOZE als afstudeeropdracht aan ArtEZ Arnhem. Zij laat het lichaam voor zichzelf spreken via drie dansers, twee vrouwen en een man, die in verschillende combinaties of alleen dansen. Die dansen zijn sterk gestileerd, gericht op bepaalde gedeelten of bewegingsmogelijkheden van het lichaam, maar vertonen naarmate OOZE vordert steeds minder samenhang. Ook wanneer dansers met elkaar dansen, maken ze geen emotioneel contact met elkaar of het publiek, ze lijken alleen voor en in het eigen lichaam te bestaan. De vervreemding wordt versterkt door sterk vergrote projecties op zwart doek van delen van bewegende lichamen. Na verloop van tijd begint het ontbreken van een doel, een urgentie, een verhaal, te hinderen. De scènes lijken elkaar willekeurig te blijven opvolgen en daardoor houden de dansers, hoe goed zij het stuk ook uitvoeren, de aandacht uiteindelijk niet vast.

We Already Knew The Names (Jon Ole Olstad)

Jon Ole Olstad (Noorwegen, 1987) is een danser met een direct herkenbare fysiek en stijl. Nederlands Dans Theater zag dat en bood hem meteen na zijn deelname aan de NDT Summer Intensive 2012 een contract aan. Voor SWITCH, het programma waar NDT-dansers eigen werk maken voor een goed doel, choreografeerde Olstad onlangs het korte We Already Knew The Names, nu ook te zien op Voorjaarsontwaken. Nonchalant en ontwapenend stelt hij het publiek wat vragen: Als je naast een vriend zit, steek je hand op. Zit je naast een geliefde, steek je hand op. Allengs worden de vragen persoonlijker: Heb je ooit een scheiding meegemaakt, steek je hand op. Het publiek gehoorzaamt schoorvoetend. Dan danst hij, ongelooflijk krachtig en elastisch, deels vergezeld door zwart-wit filmbeelden van een verloren geliefde. Aan het slot mag het publiek mét Jon Ole de laatste vraag beantwoorden: heb je ooit een geliefde gehad door wie je veranderd bent, maar die ook pijn in je heeft achtergelaten?

Out of the Grey (Antonin Comestaz)

Wie Out of the Grey googlet, vindt een ‘husband-and-wife Contemporary Christian music project’ (Wikipedia) met gitaar en zang. Dat is in elk geval niet de Out of the Grey van Antonin Comestaz! Deze jonge Parijzenaar (1980) presenteert zijn stuk als de lotgevallen van een fictieve band, een beetje zoals David Bowie met ‘Ziggy Stardust’ een popartiest verzon. In een decor van samplers en snoeren laat Comestaz drie dansers een electrogroep vertolken. Hier is wel volop interactie: speels, spannend, energiek en sexy, terwijl de associatie met de popmuziek nooit echt verloren gaat. Winston Arnon rolt kalm snoeren op terwijl Lee-Yuan Tu en Ralitza Malehounova wulps over elkaar kronkelen. Ook de kostumering is licht-erotisch. De flitsende dans stopt nu en dan in freezes: bandfoto’s. De 25 minuten eindigen voor je het weet met een videoclip, waar de ruw bakstenen muren van Korzo in combinatie met de electrobeats de undergroundscene van een stad als Berlijn oproepen.

Hello Go (Spenser Theberge)

Ook Spenser Theberge (USA, 1986) presenteerde zijn choreografie al eerder bij SWITCH van Nederlands Dans Theater, waar hij sinds 2009 danst. Theberge staat op het podium en leest teksten voor, waarin de toeschouwer geleidelijk afscheidsscènes herkent uit onder andere Lord of the Rings en de film Titanic. Jermaine Maurice Spivey cirkelt om hem heen en probeert hem tot dansen over te halen. Dit doet hij onder meer met levensgroot omgetrokken lichaamssilhouetten, die meer aan een crime scene dan aan dansposes doen denken. Spenser is zo gegrepen door het onderwerp afscheid en de vraag wat je doet als je nog maar 3 minuten samen hebt, dat hij niet merkt dat Jermaine het opgeeft en verdwijnt. Wat mij betreft blijft het glad ijs als dansers zich als acteurs of zangers ontpoppen. Juist dansers hebben vaak de neiging hoogdravend te filosoferen, waarbij het acteerwerk eigenlijk te zwak is en de dans ondergesneeuwd raakt. In dit korte, licht getoonzette stuk weet Spenser Theberge die valkuilen te vermijden en ontroert hij met een knipoog.

Kids out of the cage (Marina Mascarell)

Met Kids out of the cage maakte Marina Mascarell (Spanje, 1980) het meest indrukwekkende werk van Voorjaarsontwaken 2013. Mascarell, oud-danser bij NDT en freelance choreograaf, liet zich inspireren door Russische literatuur. Vijf meisjes uit Sint-Petersburg, leeftijd tussen de 13 en 15, dansen op een podium vol stro en reciteren fragmenten van Dostojevski, Boelgakov en Zjeleznikov. In het begin is hun dans spel, maar al snel volgt uitsluiting van een van hen. Op uitsluiting volgt vervolging en mishandeling, en dan duren 25 minuten lang. Het getroffen meisje wordt niet meer tot de groep toegelaten, maar kan ook niet ontsnappen en krijgt geen rust. Akelig om te zien is de onverschilligheid, waarmee twee van de dadertjes discussiëren over wat lafheid is, terwijl zij ondertussen het naar adem happende slachtoffer achteloos over en weer smijten, slaan en tegen de grond smakken alsof zij geen mens is. De jonge leeftijd van de meisjes maakt het geheel extra beklemmend en roept vragen op over de slechtheid van de mens. Hier spreekt niet alleen de geschiedenis van Rusland met de wreedheid van tsarisme en Stalinisme, hier herinnert de toeschouwer zich onwillekeurig ook William Golding’s roman Lord of the flies, waarin een gestrande groep schoolkinderen al snel ontaardt in een gruwelijke heerschappij van enkelen met de dood van anderen tot gevolg. Enig zwakke punt is de boventiteling, die zo hoog wordt geprojecteerd dat het moeilijk is tegelijkertijd te lezen en de dans te zien, en die bovendien niet goed synchroon loopt met de Russische tekst.

Balts (Ryan Djojokarso)

Hoeveel dansen hebben niet een aspect van flirt, om elkaar heen draaien, aantrekken en afstoten? Ryan Djojokarso (Suriname, 1983) neemt ‘balts’, het paringsgedrag van dieren, veel letterlijker en presenteert zichzelf en Mayke van Kruchten als mannetje en vrouwtje van een onbekende diersoort. Zoals je kunt ginnegappen om twee baltsende futen in een sloot, zo amuseren én vertederen de dansers als liefdespartners-in-wording, terwijl ze met kopieergedrag, heen en weer trippelen en billenschudden elkaars aandacht proberen op te eisen. Het vrouwtje krijgt echter concurrentie in het publiek, waardoor ze zenuwachtig wordt en begint te struikelen. Ze is aandoenlijk en tegelijkertijd koddig in haar ontreddering als het mannetje afgeleid raakt en vertrekt, terwijl zij onhandig door blijft baltsen. Djojokarso begon pas op 20-jarige leeftijd met dansen en maakt pas de laatste jaren eigen stukken, vooral voor DOX Utrecht. Die rijpheid is terug te zien in de originaliteit van Balts en de ironische afstand waarmee hij mensen naar zichzelf laat kijken. Doordat Djojokarso de menselijk ogende dansers daadwerkelijk tot dieren heeft weten te maken, confronteert hij ons op knappe wijze met het dierlijke in ons eigen gevoel en gedrag.

 

(foto: Costin Radu)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*