Openluchtvoorstelling Föld door Dansgroep Amsterdam is buitenaards

Krisztina de Châtel, Hongaarse van afkomst, is leerlinge van onder andere Koert Stuyf. Deze held van de postmoderne dans in Nederland keerde onlangs terug met Intaglio op muziek van Philip Glass. Toeval wil dat ook Föld op muziek is gezet van Glass. De cirkel is rond, net als de aarden wal in het fysieke dansstuk.

Föld

Föld, Hongaars voor aarde, werd in 1985 gemaakt in opdracht van Het Holland Festival en wordt door velen beschouwd als een klassieker in de Nederlandse moderne dans. In Föld vormt een ronde, hoge aarden wal het decor. De dansers leveren hierop een ware uitputtingsslag.’ (Holland Dance)

Minstens zo boeiend als Föld zelf is de dans in het voorprogramma. Zo’n twintig niet-professionele dansers storten zich in een nieuwe choreografie van De Châtel ook hier ter aarde, op muziek van Steve Reich. In Symphony X (nog een minimalist: Ari Benjamin Meyers), deelde publiek in de ervaring door tussen de musici op het podium te lopen. En nu beleeft publiek de voorstelling door op het podium te staan rondom een veld van aarde. Met soms een kluit ervan in je gezicht gegooid.

‘Wat mij betreft is het stuk niet gedateerd, ook al is dat trance-achtige dat er in voorkomt heel erg jaren tachtig’ (Krisztina de Châtel)

Over die gedateerdheid van Föld valt te twisten. Feit is dat het dansmateriaal uit het voorprogramma organisch, dynamisch en minder bedacht is. Het is dan ook het concept, de intense totaalbeleving van Föld die je pakt. Dit alles onder begeleiding van onheilspellende orgelklanken en zang (Another look at harmony part IV, op band). De componist trok alle registers open en de choreografe ook; minder dan het uiterste geven lijkt niet voldoende. Dit geldt voor zowel de zangers als de dansers: ‘De zangers zijn allen bijna onafgebroken in touw, wat zowel een behoorlijk uithoudingsvermogen als een enorme concentratie vergt.’

‘Wat ik wel weet is dat die focus op schoonheid mij ontzettend irriteert’ (Krisztina de Châtel)

Föld is een kijken naar de schoonheid van orde en georganiseerde chaos. Als vreemde wezens verkennen de dansers aanvankelijk de ruimte. Ook omdat de voorstelling plaatsvindt in de buitenlucht heeft deze iets buitenaards. Gladiator Davide Cocchiara spoort met zijn imposante torso schreeuwend de ploeg aan in de eindstrijd. Het is een fikse rekenklus voor de dansers om de herhalingen te onthouden. Na een moordende en manège zijgen ze neer in de aarden wal. De mens is door rondspattend zweet en aarde uiterlijk een beest geworden, hoewel in deze loopgraaf nog steeds geconditioneerd. Het eind van het prachtige schouwspel ontlaadt zich terecht in een staande ovatie.

 
(foto bovenaan: Sigel Eschkol)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*